Biogram:
Jeremiasz Filipowicz (ur. 1784), oficer armii Księstwa Warszawskiego, Królestwa Polskiego.
Urodził się 1 V 1784 r. we wsi Chocianowicze na Litwie. 20 VII 1812 r. wstąpił jako żołnierz do 17 Pułku Ułanów Księstwa Warszawskiego. 15 VIII 1812 r. został kapralem, 10 IX 1812 r., został sierżantem, a 15 X 1812 r. wachmistrzem. Wstąpił do 9 Pułku Ułanów 16 I 1813 r., dnia 12 III 1813 r. mianowany podporucznikiem. Brał udział w kampaniach w 1812 r. oraz w 1813 r., gdzie walczył pod Labiau (Polessk, Labiawa) 2 I 1813 r. (gdzie został pchnięty lancą w lewą nogę), pod Brandenburgiem 4 II 1813 r. (gdzie został ranny poważnie w nogę od białej broni), oraz brał udział w obronie Gdańska 29 XII 1813 r. 7 II 1814 r. po wyjściu z Gdańska został puszczony do domu za paszportem po rozwiązaniu kolumny marszowej w Błoniu. 20 VII 1814 r. wstąpił do kadrów departamentu łomżyńskiego. 1 I 1815 r. z 9 Pułku Ułanów Księstwa Warszawskiego w stopniu podporucznika, przesunięty na reformę, z pozostaniem w departamencie łomżyńskim. W maju 1816 r. wzywany był przez Komisję Rządową Wojny obwieszczeniem na łamach prasy warszawskiej do stawienia się w jej biurze dla odebrania decyzji z 1815 r. Przykomenderowany do 1 Pułku Ułanów 7 VII 1816 r., do czynnej służby w 1 Pułku Ułanów 8 II 1827 r. Od 6 VI 1827 r. porucznik z przeniesieniem do 4 Pułku Strzelców Konnych.
24 V 1830 r. otrzymał Znak Honorowy za Długoletnią i Nieskazitelną Służbę - za 15 lat służby wojskowej (16 lat 3 miesiące 20 dni tj. od 4 II 1814 r.).
