Gierałdowski Edward (ur. 1785), oficer Księstwa Warszawskiego i Królestwa Polskiego. Urodził się 12 VI 1785 r. we wsi Dziewiątki Małe na Wołyniu. Wstąpił na ochotnika do służby jako żołnierz do 2 Pułku Ułanów Księstwa Warszawskiego 20 V 1808 r. Jako porucznik przeniesiony do 7 Pułku Jazdy Galicyjsko-Francuskiej 15 VI 1809 r. Awansowany na kapitana adiutanta-majora dnia 10 XII 1809 r. Przeniesiony do 16 Pułku Ułanów Księstwa Warszawskiego 28 XII 1809 r. Brał udział w kampanii 1809 r. przy sztabie generała Henryka Ignacego Kamieńskiego, w kampanii z 1812 r. walczył pod Mirem 9-10 VII, Możajskiem 7 IX (gdzie otrzymał silną kontuzję w lewę ramię), Werenowem, Rożestwiennoje 18 X, Mało-Jarosławcem 25 X, Krasnyj 18 X, Borysowem 21 XI; oraz w kampanii 1813 r.: pod Pietrzwaldem, Kulm, Töplitz, Nollendorfem, Löbau, Pirną, Ströllen, Hellersdorfem oraz Giesshübel. Odznaczony Orderem Wojskowym Księstwa Warszawskiego (Virtuti Militari) IV klasy (Krzyż Złoty) dnia 28 VIII 1813 r. Od 22 października, na skutek braku czynnych sztabsoficerów, objął na okres kilkunastu dni dowództwo 20 Brygady Jazdy, w skład której wchodził 16 Pułk Ułanów. W czasie obrony Drezna (7 X - 11 XI 1813 r.) uczestniczył w dwóch wycieczkach: 17 X w kierunku na Dohna, gdzie współdziałał w zdobyciu 6 armat nieprzyjacielskich, 19 wozów amunicyjnych i rozbrojeniu dwóch batalionów piechoty oraz 4 XI w kierunku na Torgau. Został szefem szwadronu 4 XI 1813 r. Mianowany na adjunkta sztabu Dywizjonu Ułanów 11 III 1815 r.
W marcu 1815 r. został urlopowany z powodu złego stanu zdrowia przez generała Jana Henryka Dąbrowskiego i udał się na Wołyń, skąd powrócił w 1816 r. Przeniesiony na reformę w stopniu majora 16 VI 1816 r. Przykomenderowany do 1 Pułku Ułanów 7 VII 1816 r. Urlopowany na 1 miesiąc do guberni wołyńskiej i podolskiej 24 XI 1816 r. Dnia 21 III 1817 r. otrzymał pozwolenie na noszenie Orderu Królewskiego Obojga Sycylii przyznanego 7 I 1815 r. Został urlopowany na 30 dni do guberni wołyńskiej i podolskiej 14 I 1819 r. Urlopowany na 30 dni 5 II 1820, następnie urlopowany na 2 miesiące do Galicji austriackiej i Kijowa 18 X 1821 r. Kolejno urlopowany na 6 tygodni do guberni wołyńskiej i Kijowa 18 XII 1825 r. oraz na 25 dni do guberni wołyńskiej i kijowskiej 8 II 1829 r. Otrzymał Znak Honorowy za Długoletnią i Nieskazitelną Służbę za 15 lat służby wojskowej 24 V 1830 r. (dokładnie za 19 lat, 4 miesięcy i 17 dni, tj. od 7 I 1811 r.).
Miejsce urodzenia:
Dziewiątki Małe, Wołyń
Funkcje wojskowe:
1813-11-04 - szef szwadronu;
1813-10-22 - dowódca brygady;
Indeks osobowy:
Gierałdowski Edward;
Kamieński Henryk Ignacy, generał;
Dąbrowski Jan Henryk, generał;
Gierałdowski Edward, Materiały biograficzne Zbigniewa Zacharewicza do słownika oficerów wojsk polskich 1815-1831, oprac. zesp. pod red. Adama Świątka, 05.01.2026, www.bazazacharewicza.pl [dostęp: 01.10.2026] [ kopiuj ]
Projekt realizowany w Instytucie Historii Uniwersytetu Jagiellońskiego we współpracy z Fundacją Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego w Krakowie. Sfinansowano ze środków Wydziału Historycznego Uniwersytetu Jagiellońskiego.