Biogram:
Antoni Gałczyński herbu Sokola (1786 r), podoficer królestwa Pruskiego, oficer Księstwa Warszawskiego oraz Królestwa Polskiego. Urodził się 1 VI 1786 r. we wsi Młynowo (województwo kaliskie). Z Korpusu Kadetów Berlińskich wstąpił do 4 Wschodniopruskiego Batalionu Rezerwowego w stopniu junkra ( I IX 1806 r). Wówczas brał udział w kampaniach lat 1806-1807 przeciw Francji. 16 VIII 1807 r. został uwolniony z wojska pruskiego. 30 X 1807 r. wstąpił do 8 Pułku Piechoty Księstwa Warszawskiego jako żołnierz. 31 III 1808 r. awansował na sierżanta. Brał udział w kampanii 1809 r. Wówczas otrzymał tytuł starszego sierżanta (25 IV 1809 r). Brał udział w bitwie pod Raszynem (19 IV 1809 r), gdzie przez kulę karabinową został ranny w prawą nogę. Następnie otrzymał awans na podporucznika (24 VI 1809 r), a następnie porucznika (21 XI 1810 r). 1 VI 1811 r. przeszedł do 10 Pułku Piechoty. Wziął udział w kampanii 1812 r.; brał udział w bitwie pod Tylżą (24 VI 1812 r), pod Dyneburgiem (30 VII 1812 r) oraz oblężeniu Rygi (16 VIII 1812 r - 18 VIII 1812 r). W kampanii 1813 r. otrzymał z nominacji gen. Jeana Rappa awans na kapitana (12 VI 1813 r). Wkrótce wziął udział w obronie Gdańska (17 I 1813 r - 29 XII 1813 r), gdzie przez kulę karabinową został ranny w lewą nogę. 25 III 1815 r. w stopniu kapitana przeszedł do Batalionu Wzorcowego Strzelców Pieszych, a następnie 20 VI 1815 r. do Batalionu Strzelców Pieszych. Następnie 29 X 1816 r. został urlopowany na 1 miesiąc. 27 IX 1817 r. wstąpił do Pułku Grenadierów Gwardii. W 1820 r. został dowódcą kompanii. Został majorem z przeniesieniem do Korpusu Pociągów i przeznaczony na dowódcę dywizjonu pociągu gwardii (29 XI 1826 r). Został przedstawiony 24 V 1830 r. do otrzymania Znaku Honorowego za Długoletnią i Nieskazitelną Służbę - za 20 lat służby wojskowej (Za 20 lat, 9 miesięcy i 8 dni od 16 VIII 1809 r), który otrzymał 24 V 1830 r. Ożenił się z Marianną Katarzyną z d. Zaleską. Zamieszkał w 1830 r. w Warszawie przy ul. Nalewki 2262.
