Biogram:
Badurski Ignacy (1771-?), oficer wojska Księstwa Warszawskiego i Królestwa Polskiego.
Urodzony 16 VII 1771 w Daniłowie w województwie kaliskim.
W 1786 wstąpił jako żołnierz do regimentu pieszego Ordynacji Rydzyńskiej. W 1794 regiment ten mianowano 10 Regimentem Pieszym Działyńskiego. 7 XII 1806 wstąpił do 1 Pułku Piechoty Księstwa Warszawskiego. 18 I 1813 został szefem batalionu w 7 Pułku Piechoty. 1 XII 1813 decyzją dyrektora Ministerium Wojny przeznaczony został w stopniu majora do Korpusu Inwalidów i Weteranów. 15 VII 1816 otrzymał urlop na 28 dni, liczony od 12 VII. 18 XII 1816 trafił do 1 Kompani Inwalidów, którą dowodził w 1821. W 1829 mianowano go dowódcą 1 Kompani Inwalidów w Serocku. 23 VII 1830 otrzymał urlop na 25 dni. W trakcie swojej służby wojskowej brał udział w kampaniach lat: 1792, 1794, 1807, 1809 i 1812. W kampanii 1792 r. uczestniczył w bitwie pod Krzemieniem (24 VII). Kampania roku 1807 to bitwy pod Rudą (2 V) i Rękownicą (12 V), gdzie został skłuty pałaszami oraz pikami i dostał się do niewoli rosyjskiej. Z niewoli powrócił po 4 miesiącach do 1 Pułku Piechoty Księstwa Warszawskiego. Dnia 1 I 1808 został Kawalerem Orderu Virtuti Militari (decyzja nr 171). W roku 1809 walczył pod Raszynem (19 IV), brał udział w obronie Pragi (24 IV-26 V), walczył pod Grochowem (25 IV), pod Jedlińskiem (11 VI) oraz pod Jankowicami (11 VI). W 1812 walczył pod Kazimierzówką (8 IX), Bobrujskiem (VII-IX) oraz nad Berezyną (28 XI), gdzie raniono go kulą karabinową w prawą rękę, a także został silnie kontuzjowany w lewą nogę. Przechodząc stopnie podoficerskie w 1794 awansował na podporucznika a potem porucznika. 17 IX 1807 został kapitanem. 1 XII 1813 Decyzją dyrektora Ministerium Wojny otrzymał stopień majora. We wrześniu 1814 został awansowany na stopień podpułkownika w Korpusie Inwalidów i Weteranów. 25 V 1824 otrzymał Order Świętego Włodzimierza IV Klasy. Dnia 20 VI 1826 został mu przyznany Order Świętego Stanisława III klasy. 24 V 1830 otrzymał Znak Honorowy za 20 lat służby.
