Biogram:
Dąbrowski Edward (?-?), oficer armii Księstwa Warszawskiego i Królestwa Polskiego.
Urodził się 8 XII 1777 r. w mieście Wielonii na Litwie, w powiecie szawelskim (grodzieńskim). Był synem Samuela i Emilii z Sawarów (Sewerów).
Dnia 10 II 1790 r. wstąpił jako towarzysz do 5. Pułku Przedniej Straży Wielkiego Księstwa Litewskiego. W kampanii 1792 r. brał udział w bitwach pod Mirem, Wilnem oraz Grannem. Z kolei w kampanii 1794 r. 11 VIII walczył pod Wilnem, gdzie został ranny w prawe ramię. W tymże roku, 3 IX awansował na chorążego. Walczył również w obronie Warszawy oraz Pragi 4 XI. Po upadku Warszawy schwytany został pod Kockiem przez wojskowe władze austriackie i wcielony przymusowo do 1 Pułku Piechoty Cesarza ("Kaiser"). Uwolniono go w 1796 r. Dnia 26 V 1796 r. wstąpił do służby w wojsku pruskim i umieszczony został w 22 Pułku Piechoty Klinckowströema, a następnie Pircha. W dniu 2 V 1806 r. został zdymisjonowany w stopniu podoficera. 28 XII 1806 r. wszedł do powstania kaliskiego. 27 II 1807 r. służył 2 szwadronie, 3 Pułku Jazdy. W kampanii 1807 r. walczył pod Tczewem, Gniewem, Wałami, Kołą, Neudenburgiem i Jedwabnem. Został w niej ranny. W dniu 1 III 1807 r. awansowano go na podporucznika. W V 1808 r. otrzymał opinię bardzo dobrą, a 1 IV 1809 r. awansował na porucznika. W tym roku walczył pod Raszynem, Radzyminem, Kobyłką, Górą Kalwarią, Sandomierzem i Gorzycami. Został odznaczony 1 I 1810 r. złotym krzyżem Virtuti Militari, a 28 IV awansował na kapitana. W kampanii 1812 r. w bitwie pod Mirem, 10 VII, został ranny piką w prawą rękę i dostał się do niewoli rosyjskiej. Przebywał w niej do końca VII 1814 r. Dnia 13 II 1815 r. został przeniesiony z 3 Pułku Ułanów Księstwa Warszawskiego w stopniu kapitana do 1 Pułku Strzelców Konnych. Na początku 1816 r. Rada Administracyjna Królestwa Polskiego rozpatrzyła sprawę umieszczenia go w Korpusie Weteranów, do którego został przeniesiony 1 II 1816 r. W tym samym roku, 14 VII, został przeniesiony do służby nieliniowej z przeznaczeniem na komendanta poczty do wymiany dezerterów w Jansborku. Dnia 23 XII podporządkowany został mjr. Józefowi Gryńskiemu, komendantowi poczty w Szczuczynie, sprawującemu nadzór nad ekstradycją zbiegów od strony "Starych Prus". W dniu 19 XII 1818 r. został komendantem poczty w Przeroślu, 27 IX 1821 r. komendantem poczty w Wysztyńcu, a w 1830 r. komendantem poczty w Chorzelach. Dnia 24 V 1830 r. został odznaczony Znakiem Honorowym za 20 lat służby (od 17 I 1808 r. tj. 22 lata 4 miesiące i 7 dni).
